وحى كرد كه وى را ببخشد زيرا وى فردى سخاوتمند و مهمان‌نواز است . هنگامى كه آن مشرك از اين امر آگاه شد ، اسلام آورد و شهادتين بر زبان جارى كرد . « 1 » اين حديث نشان مىدهد كه خوى كرم و سخاوت نزد خدا دوست داشتنى است حتى اگر نزد كافر حق‌پوشى باشد . روايت شده كه حاتم ( طايى ) به سبب كفر به بهشت وارد نمىشود اما به سبب مهمان‌نوازى نيز در آتش عذاب نمىبيند . امام رضا ( ع ) مىفرمايد : همانا بنده سخاوتمند به بهشت نزديك و از جهنم دور است و بخيل و تنگ چشم دور از بهشت و دور از خدا و دور از مردم است . « 2 » نتيجه آن‌كه هنگامى كه از سخاوتمندى و دلاورى و زهد و دانش امام سخن مىگوييم وصفى را به وصفى ديگر - همانند افزودن يك به دو - نمىافزاييم ، بل‌كه از ويژگىهاى عظمت و نمودهاى شخصيت وى كه سرچشمه نخست هر فضيلت و بزرگوارى است ، سخن گفته‌ايم و چنانچه بخواهيم فضيلت‌ها را به تمامى برشماريم ، ذكر نام على بن ابى طالب ( ع ) ما را بس است چرا كه او خود ( تجسم ) فضيلت‌هاست درست مانند خورشيد كه بردن نامش ما را از بردن نام نور بىنياز مىكند زيرا او خود نور است .

--> ( 1 ) - الكافى : 4 / 40 ح 5 . ( 2 ) - الكافى : 4 / 40 ح 90 ، عيون اخبار الرضا : 1 / 15 ح 27 ، المعجم الاوسط : 3 / 27 ، الجامع الصغير : 2 / 67 ح 4804 ، وسائل الشيعه : 21 / 545 ح 8 ، تكمله حاشيه رد المحتار : 2 / 564 .